O Gün Şiiri - Şerife Gündoğdu

Hikayemizin son sayfası çevrildiğinde,
Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum.
Ama yine de,
Sana veda ederken,
İçimdeki sessiz çığlıkları
Hangi kelimelerle anlatabilirdim.

Gözlerimde kaybolan yıllar,
Seninle geçti,
Ve seninle yok oldu,
Sensiz geçen zaman,
Bir yabancı gibi.

Ama asıl kayıp,
Bir daha dönmeyecek olman.
Bir anlık bir eksiklik değil,
Hayat boyu sürecek bir boşluk.

Ben seni hep bir yerlerde bulacağım,
Gözlerimde,
Yalnızca sana ait olan bir gülüşte,
Ve belki de hiç olmadığın bir yerde.
Ama her an, her saniye hep eksik kalacağım.

Hani derler ya,
"Zamanla her şey geçer."
Bunu söyleseler de,
Senin yokluğunda zaman,
Büyük bir kayıp olur.
Bir sabah,
Henüz güneş uyanmamışken,
Seninle son kez konuştuk.
Bir cümle bile kurmadan,

Bir ömre sığdıracak kadar öyle baktık birbirimize,
İçimiz kan ağlayarak
Sen gittin…
Ve ben kaldım,
Bir boşlukta,
Söylenmemiş sözler,
Bitmemiş cümleler arasında.
Ben öylece kaldım.

Hangi rüzgar götürdü uzaklara?
Hangi ışıklar sarmaladı seni?
Bir daha dönmeyeceksin.
Biliyorum.
Ama seni içimden çıkarıp atmak,
Bir hayal bile olamayacak kadar zor.
Çünkü seni sevmek,
Bir ömrün en güzel yanı.
Ve şimdi,
O güzel yanı kaybetmek,
Bir ömrün en büyük acısı.
Bir zamanlar,
Gözlerim seni görmek için arardı,
Ama şimdi gözlerim,
Sadece seni kaybetmenin acısıyla,
Her an bir eksik,
Bir yıldız kaymış gibi.

Senin yokluğun,
Her gece derinleşen bir hüzün,
Her sabah uyanan bir yalnızlık,
Ve her adımda biraz daha uzaklaşan bir yürek.
Sensiz yaşamak,
Hayatta en büyük zaman kaybı.

Sen gittiğinde dünya yerinden oynadı,
Bazen kelimeler yetmez anlatmaya,
İçimde derin bir sessizlik.
Şimdi uzak bir hatıra gibi…