Bir zamanlar güneşin gülümsediği,
Gökyüzünün mavisi ile övündüğü,
Toprakta umutla çiçeklerin açtığı
O dünya… şimdi nerelere gitti?
***
Dağlar ağlar, buzlar çözülüyor
Okyanus taşar, kıyılar gömülür.
Gökte bir öfke, yerde bir çığlık:
Sel gelir, fırtına vurur, evler yıkılır
****
Topraklar çatlamış, su dile gelmiş,
“Ben artık yetemem” diye serzeniş.
Ne tohumlar büyür, ne gölge kalır,
Bir avuç rızık için söner umutlarımız
Kayıt Tarihi : 29.8.2025 21:01:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!