O adam... Şiiri - Emsal Toprak

O adam…

Senden ve herkesten, kendinden de uzakta
Gönlü ebedi mahpus, kalbi kelepçeli, tuzakta
Böyle olacak son seferi, tabut adlı kızakta
Bir zamanlar alaylıca gözüne baktığın adam

Adını duyduğunda kalbini böldüğünü
Yarısıyla ağlayıp, yarısında güldüğünü
Kötü Haber tez yayılır, duyarsın öldüğünü
Bir zamanlar yüreğini kanatıp, yaktığın adam

Tükenecek her umudu balık gökte uçarsa
Arılar kovanından, çiçeklerden kaçarsa
Dalından koparılan bir gül tekrar açarsa
Bir zamanlar damarında kan gibi aktığın adam

Duygular su olur bazen, parmaklardan dökülür
Akıl dumura uğrar, kalp yerinden sökülür
İki el birleşince zaman durur bükülür
Bir zamanlar bu umutla, peşine taktığın adam

Yol kapandı, dal kırıldı, naçarım, dünde kaldım
Yağmuruyla ıslandığım o bembeyaz günde kaldım
Murada ermeden düştüm, kalktım yine önde kaldım
Bir zamanlar şimşek olup, ruhunda çaktığın adam….
E.TOPRAK