O. Şiiri - Can Elıf

Sevgili ....

Elif'im derdin..
kalbine ferahlık diledim yalnızca.

Sen bana,
"Su kadar berraksın," derdin.
Bir çiçeği koklamaya kıyamayan ellerin vardı.
Ben de o ellerin incitmeyeceğine inanmıştım.

Söylesene,
Nasıl oldu da gözlerimde başlayan yollar,
Bir ömürlük ayrılığa dönüştü?

Ben neyleyeyim şimdi?
Sevdasının kıyısında yetim kalmış bir yüreği
Hangi sabaha emanet edeyim?

Çok sevmek miydi günahım,
Yoksa içimde büyüttüğüm sevgiyi
Sessizliğe gömmek mi?

Bazen düşünüyorum...
Ben delirirsem mi çekilir hayat benden,
Yoksa her gün biraz daha susarken mi eksilirim?

Oysa ben seni,
Aklım şaşarken de sevdim,
Yüreğim yanarken de...
Küllerimin arasından geçerken de sevdim.

Ben seni iyi günlerine değil sadece,
En karanlık hâllerine de sarılarak sevdim.

Bunu bil istedim sadece:
Ne kapını aşındırdım,
Ne huzurunu bozdum,
Ne de sevgimi bir yük gibi bıraktım omuzlarına.

Ben sadece sevdim...

Bir insanın ömrüne sığdırabileceği kadar çok,
Bir vedaya sığmayacak kadar derin,
Bir sessizliğe sığmayacak kadar büyük sevdim.

Ve belki de bütün hikâyem bundan ibaret:
Sen gittin...
Ben sevmekten vazgeçemedim.