Nüzhet (1) Şiiri - Kadim Dost

Nüzhet'in gözlerinde denizlerin sakinliği
Çocuksu gülüşünde Nüzhet'in şımarık bakışlar
Limon renginde yükselen ayın dinginliği
Nüzhet'in dudağında gece yakarışlar

Usulca sokulurken ıhlamurlar altında
Nüzhet'in kokusuna karışık gül kokusu
Her kelime bir musiki gibi dudağında
Nüzhet'in gögsünde aşkın son uykusu

Gece Nüzhet'i benden saklar ben mukaddes sırrı
Elma tadında dudakları Nüzhet'in nar kırmızısı
Nüzhet'in aşkı meçhul, meçhul bedenimdeki ağrı
Sol bacağımda kanayan yara, zor kalp sızısı

Nüzhet roman okur odasında bir başına
Arkam kapıya dönük gözlerim kapıda
Lakayt bir ses, çiçek yağmış Nüzhet'in saçlarına
Nüzhet gelir ben küçülürüm, küçülürüm bakışlarında

Nüzhet'in alaylı gülüşleri hep otomattır
Ansızın parlar bulutlar ortasında yıldırım gibi
Aniden gidişleri Nüzhet'in yaramı sızlatır
Nüzhet düşler aleminde, Nüzhet rüya gibi

Nüzhet sırlı dünyamın gizemli kapısı
Onda diner öfkem, Onda biter yalnızlığım
Yıkılır üstüme karanlık hastane odası
Birtek Nüzhet'e izin verir hastalığım

Nüzhet benim neyim olur, Nüzhet kim?
Söyle evladım söyle çekinme Nüzhet kim?
Silinir resmi Nüzhet'in uzaklaşır benden
Dört duvar arasında tek sorum: Nüzhet kim?

Çığlıklarım Nüzhet'i arar soguk koridorda
Aslında Nüzhet ben hep seni yazıyorum
Nüzhet'ten bir hatıra kalsın bu odada
İsmini kalbimden söküp duvara kazıyorum

Nüzhet'in düşüncelerinde zehirli oklar
Bir genç kızın rüyasında ihtişamlı gelecek
Nüzhet anlatmaz öyle kalbinde sır saklar
Korkuyorum Nüzhet o meçhule gidecek

Yalan söylemesin dudakların Nüzhet sus
Sen sus geceler, ay, odalar konuşsun
İhanet kavramına tanım vermemiş kamus
Nüzhet aşkıma ızdırabım yemin olsun