Nurten Altınok Şiirleri - Şair Nurten Al ...

Sen hiç sokak sokak aradın mı bir sesi
İçinde bir yangın kor alev
İçinde bir ateş edepsiz
Ağladın mı sebepsiz
Kaderine lanet ederek
Bilmediğin şehirlerin peşinden koşup

Kapkara gözlerin gibi bir gecede
Gözbebeklerinde beni arıyorum
Uzatıyorum ellerimi karanlığa
Yıldızlar çok uzak, tutamıyorum

Ben, beni kaybettim, arıyorum

Sen Gideli


Kulağına küpe olsun ölüm
Gelemeyene giderim
Ölürüm

oturup seni yazmalıyım
nefes nefes
kumrular kıskanmalı gözlerimizi
kumrular ellerimizi
kumrular sevişmelerimizi
oturup seni yazmalıyım şimdi

Bir yerden başlamak lazım. Bu, ister konuşma olsun, ister iş, ister yazmak.
Benim de en büyük sorunum söze nasıl ve nereden başlayacağım ve Niyazi’yi kırmadan onunla nasıl anlaşabileceğim.

Niyazi yalandan uzak, temiz kalpli, saf ve çocuk ruhlu biri. Yeri geldiğinde de cin gibi akıllı.
Bu gün evdeyiz. Tatil. İş yok. Biraz kafamızı dinleriz diye düşünüyordum.
—Çok sıkıldım, Dedi Niyazi. Televizyonun karşısında oturduğu koltukta gerinerek.

Yüreğimde bir telaş
Aşka hüsran düşecek
Biliyorum başkası
Bana hırsız diyecek

Ne adında, sandayım

Yemek listesi mutfak önlüğümü
Öğrendiğim gün zeytinyağlı yaprak sarmasını
Miras niyetine
Bırakacağım çocuklarıma

Bir de yemek kokulu şiirlerimi

Nereden başlasak derken
Bir de baktık ki
Yolun sonuna gelmişiz bile
Mümkün değil

Yıllar

Ne açan çiçekte kaldı sevgi
Ne boğdu gecenin karanlığı bizi
Unuttuk
Unutulandan öte
Sevdik
Sevilenden ziyade

Sen de mi küçüğüm
Sen de mi düştün gurbet yollarına
Bu acı öldürür adamı
Bu acı yakar
Yıkar