Nisam Şiiri - Hasret Şiirleri

Nisam,
sana yazarken elim ürperiyor,
kalemin ucunda bir sızı var,
her harf, kalbimden düşmüş bir damla gibi
usulca kağıda çarpıyor.

Biliyorum, bu şehir
senden habersiz uyanıyor sabahlara,
ama ben,
senden habersiz hiçbir güne başlamak istemiyorum.

Bir yanım kederin çıplak hali,
bir yanım ise seninle çoğalan bir çocuk.
Çünkü adını her söylediğimde
içimde binlerce martı kanat çırpıyor.

Nisam,
sen öyle bir kelimesin ki dilimde,
her hecesi yanık, her sesi yaralı,
ama aynı zamanda
her suskunluğu bile şifa gibi.

Sen bana hayatın eksik parçasını hatırlatıyorsun,
çaydan yükselen buhar gibi ince,
yorgun bir sokak lambası gibi sarı,
ama en çok da
uykusuz gecelerde gözlerimin uyandığı adres gibi.

Bana aşkı değil,
aşkın suskunluğunu öğrettin sen.
Bir bakışınla,
şiirlerin en kırık satırlarını bile tamir eden
bir sır gibi duruyorsun karşımda.

Nisam,
seninle yan yana yürümek,
zamana karşı işlenmiş en büyük suçu işlemek gibi.
Bütün saatler şaşırıyor,
bütün trenler yanlış perona uğruyor,
çünkü senin adının geçtiği yerde
zaman bile şaşırıyor yolunu.

Bazen düşünüyorum,
seni tanımak,
hayatın bana yaptığı en büyük tuzak olabilir.
Ama ben razıyım,
çünkü bütün tuzakların adı sen ol,
ben bin kere düşeyim,
yeter ki kollarında kalkayım yeniden.

Nisam,
benim için aşk,
senin suskun bir akşam üstü camdan dışarı bakışındır.
Benim için hayat,
seninle içilen sıradan bir çayın dibinde
saklı kalan tortudur.

Ve ben biliyorum,
bir gün bu şehir,
adını duvarlara yazacak,
çünkü sen
yalnız benim değil,
her şairin kalbinde yankılanacak bir ezgisin.

Nisam,
sen varsan şiir var,
sen varsan hayatın bütün eksikleri
tamamlanıyor gibi.

Ve ben,
sana her baktığımda
yeniden yazıyorum kendimi,
yeniden doğuyorum
senin gülüşünün içinde.