O kadar ıslanılası bir yağmurdu ki
İçime işlemişti
Kulağımda Cemal Süreyya şiirleri
Sarmıştı beni melankolik bir ruh hali
İliştim usulca denize nazır bir bankın kenarına
Seyre daldım
Şiir yazmayı seviyorum ben
Kime olduğunun ne önemi var ki
Çok şiir yazdım
Onlar yaşattılar ben mısralara döktüm
Değerini bildiler
Ya da
Sen hiç
Şiirlerinin mısralarına meze olmak için
Bir kadının bakışlarına maruz kaldın mı
Kaleminin kurşununa yol gösterdin mi
Silgisini aramaya ihtiyaç duymadan
Şiir dediğin nedir ki
Bir insanın duygu seli
Kelimelerin yan yana gelip
Şarkı söyleyişi
Çay demini alırken
Ya da gözyaşları hazırken yol almaya
Yok ki bekleyenim gideyim
Ya da gelenim bekleyeyim
Kök saldım olduğum yere
Mecalim yok
Ne kalmaya ne gitmeye
Ayaklarıma bağlanmış bir taş gibi
Hiç aşık olmamış genç bir kız
Olmuştu başkasına ait bir mahlukata
En yanlışı ile öğreneceği bir adama
Aşkı sevmeyi
En gerçeği ise nefreti
Cahildi
Her şeye olan inancımı kaybettim ben
Otuzuma geldiğimde
O yüzden
Öyle yolun yarısına yaklaştığım yok benim Cahit abi
Ben yeniden başlıyorum her seferinde
Ben seni böyle de severim
Küçük bir çocuğun oyuncağı sevdiği gibi
Kırılsa da bir tarafların
Vazgeçmeden onarmaya çalışarak
Severim yine de ben seni
Tıkadım kulaklarımı duymuyorum sözleri
Kapadım gözlerimi, görmüyorum yüzleri
Bildiklerimi unuttum
Gördüklerimi de
Bunca yaşanmışlığın öğrettiğini de
Durulma zamanı şu an
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!