Neyleyim Şiiri - Celal Odabaş

Gün batımı hüzünlerin zirvesi,
Yaşanılmış bir gönül hikâyesi,
Döner durur, bin bir derdi çilesi,
Uğrun, uğrun esen yeli neyleyim.

Mutluluklarıda aldı götürdü,
Acıyı da sevinci de bitirdi,
Bir endişe yüreğime oturdu,
Dostun vefası yok eli neyleyim.

Yıldızlara sordum söylemediler,
Seslendim, dalgalar dinlemediler,
Şarkılar da, gönül eğlemediler,
Gönül eğlemeyen teli neyleyim.

Geceler kasvetli geceler uzun,
Ay bulutta kayıp, kalbimde hüzün,
Umut saklı gizeminde gündüzün,
Ruhumu şad etmez dili neyleyim.

Aydınlandı, gün güneşe bağlandı,
Yürek hasret ile yandı dağlandı,
Deli gönül yine coştu çağladı.
Yare yurt olmayan ili neyleyim.

Bencileyin bir sevdanın fendinden,
Gece gündüz hasretinden derdinden,
Seherde şakıyan bülbül virdinden,
Açmayan goncayı gülü neyleyim.