Neyler Şiiri - Ali Çelik 3

NEYLER

Uyanıkken bile, görürüm kâbus
Acaba uyusam, düş beni neyler
Afakı kaplamış, kara bulutlar
Baharım buz kesti, kış beni neyler

Altmışa gelmeden, büküldü belim
Artık yavaş yavaş, bitiyor pilim
Rabbim son nefeste, susmasın dilim
Yetmişe gelince, yaş beni neyler

Verdiğimiz sözden(*), caydık ne oldu
Dünya nimetine, doyduk ne oldu
Gönüle sevdayı, koyduk ne oldu
Sürgüne yollasak, boş beni neyler

Her gün kapısında, derler yine mi
Belli bekliyorsun, çekip gitmemi
Öfkeli bakışlar, deler sinemi
Yay gibi çatılmış, kaş beni neyler

Bütün sırlarımız, olmuş artık faş
Başımdan gitseler, bende rahat baş
Gideceğim yola, koysalar da taş
Yüreğim taş oldu, taş beni neyler

Her şey boşunaymış, hakkı ararım
Ben kendi kendime, hesap sorarım
Duyun dostlar beni, bu son kararım
Benim içim yanar, dış beni neyler

(*):Gâlu belâ da verdiğimiz söz.