Neydi Aşk! Şiiri - Murat Şeker Bayburt

Diyebilmekti aşk hiç çekinmeden!
Belki de saklayıp ölebilmekti!
Zifiri karanlıkta bir kıvılcımla,
Dehlizlerde kaybolabilmekti aşk!
Nereye gittiğini bilmeden…

Belki de aşk kör olabilmekti,
Veysel gibi gönlüyle görebilmekti.
Her gördüğü güzele oracıkta tutulup
Karacaoğlan gibi sakalını yolabilmekti aşk!
Gençliğinin bittiğini görmeden…

Belki de aşk Yavuz olabilmekti,
Cariyesine deliler gibi tutulabilmekti.
Kanuni gibi Hurrem’e köle olabilmekti,
Fatih gibi İstanbul olabilmekti aşk!
Ne zaman alacağını bilmeden…

Belki de aşk Mecnun olabilmekti,
Leyla’yı getirdiklerinde “Bu kim? ” diyebilmekti.
Aslı için ah edebilmekti aşk,
Ahıyla kendini de Aslı’yı da yakabilmekti!
Kavuşacağını bilmeden…

Belki de aşk hayrete düşebilmekti,
Yusuf karşısında parmağını kesebilmekti.
İbrahim gibi ateşe atlayabilmekti,
Serçe gibi su taşıyıp saf tutabilmekti aşk!
Söndürebileceğini bilmeden…

Belki de aşk Yunus olabilmekti,
Yaratılanı Yaratandan ötürü sevmekti.
Mevlana olup dönebilmekti,
Herkesi kucaklayabilmekti aşk!
Kim olduğuna bakmadan…

Belki de aşk Habib olabilmekti,
Bütün mevcudatı kendine hayran edebilmekti.
O’nun tatmadığı yılları haram bilip
Yesevi gibi altmış üçte ölebilmekti aşk!
Azrail kapıyı çalmadan…

Aşk belki de “BİR” olabilmekti,
Gönülde bir…
Alemde bir…
Kesrette bir…
Aşk belki de O’nda yok olabilmekti!
Neydi aşk…