Nergis Sesli Gece Şiiri - İhsan Yılmaz

Nergis Sesli Gece

Gecenin en geç yeriydi,
dünya uyuyordu
ben senin mesajınla uyandım.
“Başım çok kötü ağrıyor” dedin,
o cümle
benim bütün kemiklerime yayıldı.
***
O an
acı senin başında değildi artık,
benim içimdeydi.
Bir insan
bir başka insanın ağrısını
bu kadar derinden hissedebiliyormuş demek.
***
Bedenimi
hiç düşünmeden feda edebilirdim o saniye,
yeter ki
senin ağrın biraz hafiflesin.
Aşk dedikleri
meğer kahramanlık değilmiş,
tam bir teslimiyetmiş.
***
Seni çok özlemiştim,
sessizlik uzadıkça
merak ağırlaştı.
Her suskunlukta
başına bir şey gelmiş olma ihtimali
ruhuma çöktü.
Endişe dediğin
sevginin en yorgun hâliymiş.
***
Sonra telefon çaldı…
O an yüzümde
dünyanın bütün ışıkları yandı.
Ekranda adın,
kalbimde şükür vardı.
***
“Alo” dedin…
ama sesin
hiç iyi değildi.
O merhaba
bir nergis çiçeğinin
soğukta titremesi gibiydi.
***
İşte orada anladım:
Ben senin sesini
mutlu olduğu hâliyle değil,
acıdayken de sevebilen biriyim.
***
Eğer bir gün
ömrümü bir sese vereceksem,
o senin yorgun, kısık,
acıya bulanmış sesin olur.
Çünkü o ses
beni en çıplak yerimden yakaladı.
***
Sen başın ağrırken
ben dünyaya sığamadım nergisim.
İşte bu yüzden
adına sevda değil,
ömür diyorum.
Şubat / 2026