Nereye? Şiiri - Mustafa Altuğ Kale

Düşünüyordum bir gece,
Belki seni düşürürüm diye heceye.
Üşüyordum aynı gece,
Örter misin üstümü şöyle sessizce?
​Hayalini kurdum her gündüz, her gece,
Yine bir olur muyuz o eski yerlerde?
Ama biz hiç olamadık bir aile,
Zorladık ama her şey nafile.
​Ne söylesem artık sana, boş beyhude...
Bak, bir tutam karanfili bile,
Dik tutamadık seninle.
Şimdi o dört duvar, sadece soğuk birer gölge,
Bir sofra kurulur ama hep bir kişi eksik her öğle.
"Ev" dediğin sığınaktı, olduk yabancı iki bölge,
Sen masalı bitirdin, ben kaldım enkazın altında öylece.
​Ne bir çocuk gülüşü tütüyor bacamızda,
Ne de o eski huzur kaldı avucumuzda.
Sahi, bir aile olmayı bile beceremedik de;
Şimdi birer yabancı gibi ölüyoruz kendi suçumuzda.