Neo labirli Şiiri - Cesi Arvento

Şafak vakti âşık olmak böyle bir şeymiş,
nerden bilebilirdim
tecrübe etmeden önce.

O, Avrupa’nın en güzel yerlerinde
resim çekiyor;
ben ise terkedilmiş parkları
okumak için mesken yapıyorum.

Omuzlarımda ölüm yüklü bu şafak,
karşımda bütün görkemi ile durmakta.
Ay sanki beni çağırıyor
ama yetişemiyorum;
ne yürürken,
ne koşarken.

Uçsam yine yetişemeyecek gibi
hissediyorum.
Ne kadar da profesyonel
benden uzaklaşmakta.

Ama zaten işin aslı bu değil midir?
Sevdiğin, ulaşmak istediğin
ne varsa,
aynı hızda uzaklaşmaz mı senden?

Gökyüzü ilhamım diyorum,
sonra gökyüzü de
heveslerim gibi
kararmaya başlıyor.

Şimşekler çakacak diye bekliyorum;
sadece gözyaşlarını döküyor
günahkâr bir şehrin üstüne.

Ve kim bilir,
o yüzden tekrar tekrar
günaha batıyoruz,
her temizliğin ertesinde.