Nenemdi… Yaşı sekseni geçmişti. Yanına vardım, elini öptüm. Bana bakar gibi yaptı; zira gözleri çoktan terk etmişti kendisini.
“Sen kimsin?” dedi usulca…
“Ben torunun Adnan,” dedim.
“Ya… Büyüdün mü sen o kadar?” dedi.
“Nasılsın?” diye sordum.
“Emaneti gezdiriyorum, çocuk,” dedi.
Sarıldım ona sımsıkı… Bütün çocukluğumu içime çektim o an. O ise bendeki gençlik hatıralarına bakar gibiydi.
Bir gün yine koşarak evine gittim. Ama bu kez beni hiç beklememişti… Gitmişti.
“Emaneti sahibine teslim edeceğim,” demişti ya…
O emanet, sahibine kavuşmuştu.
Adnan Deniz
Kayıt Tarihi : 25.2.2026 07:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
bizden de size küçük bir hediye;
.
...
.
evlatları ve yakınları sevgisiz bir ihtiyar kadının,
bayram sabahında sevince zorlanmış
gözleri gibi nemlisin ve mazidesin…,
ve bir tüketim tapınağı mescidi kadar,
havasız ve sümmet/tedariksin sen aşk…;
sağ yanından süzülen gün ışığının,
saçlarında ışıldadığı bir güz günü,
çerçeveledim yüzünü ki,
bir boz kazak küheylanın,
gözyaşı düşmesin diye tek
yeryüzüne…,
.
...
.
TÜM YORUMLAR (1)