Nefret Şiiri - Asıf Arafat

Yeryüzündeki tüm nefret
Sanki çekilmiş ruhuma
Bir film bir kitaptı hatıram,
Güzel anılardan oluşan
Ne oldu da doldu bu bellek kaygılarla
Ne bok yiycem bilmiyorum ben bu ağzı bozuk sayfalarla
Karma.
Yaşanır mı yoksa serap mı gördüğüm
Sen bir sonbahardın benim canım uğruna öldüğüm.
Son satırlarım bunlar ardından kalan
Bir kitap bir gözyaşıydı hafızam
Sen gittin de güldü solduran,
O ektiğim çiçekleri bahçeme.

Ama sen dönme, bak kendi yoluna
Ne olacaksa olsun artık
Bu saatten sonra
Ne kitaptı benim hatıram
Yalnız senin bağırışındı kulaklarıma kazınan.

Burnumda kahve kitap kokusu
Sırtımdan inmez kahpe dostun sorgusu
Ne zaman biter bu benim boyun borcumdur
Ne kadar yaşasan da anlamazdın sen şunu.

Kafamda sorular, cevapları gömülü.
Bu sayfa belki de ömrümün son gölü