Zamanında yaşanmalı acılar
Ertelenmeden, bastırılmadan,
Sindire sindire…
Bağıra bağıra ağlamak belki de…
O acı düştüğünde yüreğine…
Zaman ilaçtır derler,
Hepimiz çekilmişiz kabuklarımıza.
Almışız gardımızı tüm zorluklara.
Kimseler sızmasın aman,
Yüreğimizdeki yaralarımıza…
Gözümüzün içinden belliydi oysa
Acılarımız, kayıplarımız.
Yavaş yavaş azalıyor insan
Geçe geçe içinden zamanın,
Bir varmış bir yokmuş diye anlatılan
Masallar gibi bazen…
Kendini ararken yıllarca
Bitmeyen yollarda,
Duyamazsın bazen sesini,
Göremezsin bazen yüzünü,
Birikir içinde dağlar gibi.
Susamazsın yine de.
Dar gelir yüreğin kafesine.
Anlatırsın halini,
Yetemediğinde, yetişemediğinde hayata,
Sığınırsın acılara.
Sarılıp onlara sımsıkı,
Ateşin içinden geçer gibi
Alev alev yandıkça yüreğin,
Başlarsın yeniden
Bahardan yaza sen geçirdin beni.
Sesimde sesin,
Kalbimde nefesin,
Saçımda elin,
Yüreğimde yüreğin…
Uyurken izlerdin sen beni,
Gittin,
Gidenlerin dönmediği yerlere…
Gittin…
Şimdi,
Bir okyanusun ortasında
Tek küreği kalmış bir sandal gibi
Hep doğrulardan bahsederken,
Vicdanın nerede?
Geçip giderken yıllar amansız,
Gölgen nerede?
Bilmek ayrı,
Olmak ayrı…
Geçen yıllar azalttı mı acını?
Kanayan yaralarına merhem oldu mu zaman?
Geçmez dediğin günleri
Geçirdin mi yana yana?
Nefes alamam derken artık
Gün yüzüne doğmadı mı yine?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!