Nefessiz Ev Şiiri - Köşektaş Türküleri

O camlar yüzüme, boş bakar durur
Perdesi kaskatı, taş bakar durur
Güneşten sararmış, yaş bakar durur
İçerde bir nefes, alan kalmamış.

Kimisi gurbetin, düştü yoluna
Kimisi binip de, gitti salına
Baykuşlar tünüyor, şimdi dalına
Bacası tütmüyor, duman kalmamış.

Örümcek ağ örmüş, demir parmağa
Hasretiz kapıyı, açıp girmeye
Hacet yok camlardan, sırrı görmeye
Duvarlar ayakta, insan kalmamış.

Bir zaman şenlikti, düğün olurdu
Gelenler gidenler, huzur bulurdu
Şimdi o odalar, sanki kurudu
Maziden geriye, nişan kalmamış.

Köşektaş önünden, geçerken susar
Bu sessiz manzara, bağrımı basar
Hatıra dediğin, adamı asar
Evler kilitlenmiş, zaman kalmamış.