Nefesimi kestin, yokluğun bir bıçak gibi kesildi,
Gözlerimde bir durgunluk, yüreğimde bir derinlik oldu.
İçimde fırtınalar kopuyor, sessiz çığlıklar yankılanıyor,
Gidişinle birlikte, anlamsız bir boşluk oluştu.
Sözlerin, rüzgar gibi geçiyor kulaklarımdan,
Yalnızlık içimde dolup taşıyor, duvarlarını örüyor.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta