Nefes Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Âlem ki bir nefesten var oldu
Her zerrenin var oluşunda O varken
Ümitsizlik deryasından içilir mi su?
Yiğidi gül ağlatır, gam öldürür derler
Ağlayalım kuşluk vaktine değin
Lakin gamı toprağa bırakalım

Avuçlarımda dövdüğüm kilitler pas tuttu
Kendi gürültümün duvarında yankılanır adımlarım
Bir hiza aramadım çizilmiş yönlerde
Sadece eğildim
Toprağın tozuna karıştım
Sertleşen ne varsa zihnimde
Bir incelme vaktine bıraktım

Elimizle bağladığımız ne varsa
Bırakınca çözülürmüş meğer
Oysa gece en meşum tutulan yerden genişler
Ne bir cümlenin süsü kalır geride
Ne de yolun tozunu taşıyan ayaklar

Sabır pişmenin sessiz adıdır
Bırak pişirsin ateş
Bırak ki saflaşsın özümüz
Eski benliklerimiz cenneti taşıyamaz
Yalın ayakla basılır kutsal topraklara
Çölün kumuna bassın ayaklarımız
Ki her tanesi ayağımızdan öpsün
Öpsün ki secdede olsun başımız

09.09.2026