Nefer Şiiri - Utku Temizkan

Nefer

Yormuşum, yorulmuşum;
Sormuşum, sorulmuşum;
Hatırımla gözlerimi yummuşum.

Bulmuşum kendimi,
Kendimden uzakta,
Çıkmaz sanılan sokakta,

Bilseydim aynamı,
Bilenirdim yansımalarıma,
Bilmedim hiç bilemedim ama…

Belki haddime değil bunca süslü kelime,
Fakat ruhumu doladım ben ellerime.

Sorma beni bana sorma
Asıldan dolma fasılda sıra
Güneşe dikili gölgelerimde beni sorma
Tozlarımın tanesinden haber alma
Sarf ettiklerimi karaladım alnıma

Heveslerimi kursağıma fırlatsınlar,
Hep yekti zaten masadan düşen zar.

Dertlerden arınarak bilirim,
Serbest kalsa keşke fikrim,
Keşke…
Gözüm gönlümü görse her kafeste,
Damlayabilse yaşı her derin nefeste.

Görüyorum başlanacak yeri,
İçin karmaşasında hiçin zaferi,
Sus vaktinde hiçliğin neferi.