Sordum, kendi kendime;
Hiç dostun var mı diye,
Düşürmedim hiç bir dile,
Her şeyleri bile-bile,
Cevabından korkuyordum.
Nakarat
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta