Yıldızlar kaymasaydı, aşık olamazmıydık?
Mehtaba heybeli’den çıkmasaydık, zevke kanamazmıydık?
Sevgilimiz ızdırap vermeseydi, yinede karavicdanlı dermiydik?
Varlıklarımızın ve huzurumuzun ebediyen muhafaza edileceğini düşünmemiz,
Hayata ne kadar bağlı olduğumuzun tezahürü olabilir mi?
Yaşamak bu kadar güzelse; terk edip gidiş niye?
Küsmek bu kadar kolayken, barışmak neden zor geliyor?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta