Nedamet Şiiri - İsmail Erdoğan Tcpassenger

Nedamet

Gecenin sessizliğiydi asfalta düşen
Yorgun akşamların ayyaş sırtından.

Nedamet...

Çimenler ellerime değdi
Toprağın kirpiği kadar
yeryüzüne

Perdem aralı
Gecenin sürmesi çekilmiş
Yıldızlar kapağı atmış yine
kapkara gökyüzüne...

Yanaştı bir kuru gölge, rüzgâra
diken diken tenim

Öyle ki
Sen mi geldin, desem?

Sokağımda yanan
şu şehla lambalar da
vurmasa avluma...

Hâlâ
Bundan mıdır
yokluğuna isyan eden
metanet?

Tcpassenger_i.erdoğan
22.07.2026/Ankara