Ben, yılların omzuma bıraktığı tozu silkelerken hâlâ öğrenen bir adamım.
Genç yüzlerde hayatı, hücrelerde umudu,
bilimde insanın narinliğini gören biri.
Bir babayım.
Adını her söylediğimde içimde bir ışık yanan küçük bir yüreğin—oglumun—
büyümesine hayret eden,
onun için güçlü görünen, bazen içten içe kırılan bir baba.
Bir eştim.
Aşkın değişen mevsimlerinden geçtim;
kırgınlık, sabır, alışkanlık, vedaların sessiz ağırlığı…
Bazen bir sözün söylenmemiş hâliyle yoran,
bazen bir bakışın içimde yankılandığı ...
Bilmiyorum Mart ayının sıradan bir akşamı
Fakat ben geçen seneki ben değilim
Eskisi kadar acımıyor artık içim
Adini duyunca irkilmiyorum
Gece yarılarını seni düşünerek geçirmiyorum
Söylemediklerim…
Sessizliğin içinde doğan o cümleler.
Sözlükte olmayan kelimeler,
Kalbinde yankılanan ama dünyaya açamadıklarin
Bazen bakışta gizli kaldılar,
Bazen de bir gülüşün ardında .
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!