Ne Mutlu Bana Şiiri - Zühre Türkeli

Toprağa bir damla su düşer de incitmeden filizlendirir ya tohumu, öyle çırpıntısız, öyle gösterişsiz olmalı insanın dokunuşu. Sessizce çekilip bir kenara, bir başka kalbin baharına uzaktan bakabilmeli; gurursuz, karşılıksız ve tam bir gönül ferahlığıyla.
​Yollara taş döşemedim belki,
Büyük kayalar kaldırmadım kimsenin önünden.
Ama bir rüzgâr estiğinde,
Sallanan bir dala elimi uzattıysam,
Gölgesi yorulmuşa bir yudum soluk olduysam,
Gözüm arkada kalmaz artık.
​Kaç yaraya merhem oldu ellerim, bilmem,
Kaç karanlık gecenin sabahına mum yaktım?
Bir çocuğun tebessümünde payım kaldıysa,
Bir yaşlının duasına sessizce sızabildiysem,
Adımın geçmesi gerekmez o hikâyelerde;
Yitip gitmek de güzeldir böyle bir izde.
​İnsan der ki:
"Ben geçtim bu dünyadan."
Oysa geçmek değil mesele,
Dokunduğun yerde bir kırık kalbi onarabilmektir.
Bir fırtına sonrası dökülen yaprağı,
Yavaşça yerine koyamasan da,
Rüzgâra karşı durabilmektir yan yana.
​Yorulmuş bir ruhun yükünü bir an hafifletip,
"İyi ki vardın" fısıltısını duymak içten içe...
Başka bir iklim aramaya ne gerek var?
Gönlümün menzili tamamlanmıştır o an.
​Birilerinin hayatına dokunup,
Bir garip yüreğe iyi geldiysem eğer;
Akıp giden zaman varsın götürsün gençliğimi,
Eksilen her günüme, tükenen her nefesime,
Şükürler olsun, ne mutlu bana...