Ne kaşın karası Şiiri - Murat Ülkü

Ne kaşın karası, ne boyun posu,
Sevda dediğimiz, ruhun uykusu.
Aşılmaz dünyanın, kirli pususu,
Yürekte yanmayan, nar haram imiş.
Q
Göz görüp gönüle, vermezse haber,
O sahte bakışlar, maziyle biter.
Bir kuru gürültü, bir boş vesvese,
Aslı bulunmayan, kâr haram imiş.
Q
Bedene bürünmek, sadece kılıf,
Sevgiye gerekmez, nokta ve elif.
Manayı bilmeyen, maddeye zayıf,
Özden kopup gelen, yâr haram imiş.
Q
Zamanın eliyle, solar her çiçek,
Sadece ruhlarda, ölmez gelecek.
Eğer ki kıymeti, bilmeyecekse,
Gönülde açılan, yer haram imiş.
Q
Neden arama sen, sevmek için hiç,
Nedensiz sevmektir, en kutsal sevinç.
Kimi mal mülk arar, kimi ise genç,
Hesapla kurulan, var haram imiş.
Q
Yaşlılık gelince, yüze çizgiler,
Anılar dökülür, susar ezgiler.
Gözden öte bakan, canı sezerse,
Bedene hapsolmuş, fer haram imiş.
Q
Kıymet bilen kişi, başa taç olur,
Bilmeyen elinde, her aşk aç olur.
Vefasız bahçede, çiçekler kurur,
Emeksiz dökülen, ter haram imiş.
Q
Sevgi bir yüreğe, muhtaçtır her an,
O yürek değil mi, dünyayı kuran?
İçinde merhamet, yoksa eğer bir,
Gövdede taşınan, ser haram imiş.
Q
Görselde yaşlanan, o çift misali,
Ruhları birleşmiş, budur kemali.
Bakışta saklıysa, aşkın cemali,
Dildeki süslü her, şer haram imiş.
Q
Garip Murat söyler, sözün hasını,
Yürekler tutmalı, aşkın yasını.
Kıymet bilmeyene, açma kapını,
Vefasız olan her, yer haram imiş.