Nasılsın Şiiri - Vefa Ali Özmen

Nasıl mıyım?

Biraz kış uykusuna yatmış o eski rüzgâr gibiyim,
Ne dalları kıracak kadar öfkeli,
Ne de yaprakları okşayacak kadar dingin.
Sanki binlerce kitabın aynı anda açık kalmış sayfasıyım;
Cümlelerim var, ama bir araya gelmekten yorgun.

Bir yanım,
Henüz keşfedilmemiş bir kıtanın ilk sabahı,
Diğer yanım,
Adı unutulmuş bir limanın son akşamı.
Kendi sesimden başka her şeye biraz yabancı,
Ama kendi sessizliğimle en derin dostluğu kurmuş gibiyim.

Zamanın parmak uçlarında yürüyen bir gölgeyim belki,
Geçmişin tozunu, geleceğin tülüne sarıp saklayan.
Sırtımda bin yıllık bir sabır, cebimde bir avuç çocuk gülüşü;
Kendi içime doğru akan bir nehrin en sakin, en derin yatağıyım.

Görünürde dursa da her şey, derinde her an yeniden doğuyorum,
Bir damla suyun okyanusu özlemesi gibi telaşsız bir bekleyişteyim.
Kırık değilim ama dökülmüş her parçamın yerini biliyorum;
Yani bir camın arkasından yağan yağmuru seyretmek kadar hür ve sakinim.

Öyle bir hâl ki bu;
Yıldızlara baksam, içimdeki karanlığın farkındayım,
Toprağa baksam, köklerimdeki o sonsuz gökyüzünün.
Yani aslında;
Eksik parçasıyla tamamlanmış bir bulmaca kadar huzurlu,
Ve henüz sorulmamış bir soru kadar heyecanlıyım.

Kısacası...
Henüz varılmamış ama yola çıkılmış bir "iyi" içerisindeyim.