Yalnız kalmış bir hayatın
Demlenmemiş gündüzlerinden birinde
Masa başında kalemle kağıda vuslatı tattırıyor olmak
Zevk vermiyorsa bana
Düşlerimde yorgunluk,
Hayallerimde durgunluk
Ve aklımda üşümüşlük olmadığını kimse iddia edemez
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta