Narinim Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Bir bulut geldi...
Zehir gibi...
Çöktü üstümüze,
kara mı kara...
Dağ gibi.

Her yer sus pus...
Her yer kurşun karası...
Her yer unutmuş kendini...

Sevgi dedin mi...
yitik.
Aşk...
boğulmuş bir dere yatağında.
Saygı...
Çürümüş bir kapı eşğinde...

Kalplerimiz...
Dağ gibi durur sanırsın
Oysa zifiri karanlık.
Oysa çukur.

Güneş...
Dönmüş yüzünü.
Küsmüş bize.
Işık vermez olmuş artık.

Senin ellerin nerde, narinim?
İncecik, titrek...
O güzelim ellerin?

Küçük hayallerin vardı senin...
Daha süt kokuyordun be...
Narindin...
Can kadar... canan kadar...
Toprak gibi saf...

Kim uzattı sana o kara elleri?
Kim soktu karanlığı tenine?

Daha yeni okuldan gelmiştin...
Teneffüs sevincin vardı.
Top oynayacaktın...
Koşacaktın...
Kıkırdayacaktın...

Yolunu tuttun evin...
Kâğıttan gemilerle...
Tebeşir tozu, kalem ucu...
Pak hayallerinle.

Gitme, narinim...
Gitme o evlere...
Hayallerini çalacaklar...
Düşlerini kıracaklar...
Kıracaklar nar gibi kalbini.

Hava kararıyor,
Yavaş değil...
Birden.
Kara kara,
Bütün memlekette.

Biz dualarla,
Yürek yüküyle
Sana gelmek isteriz...

Eve girdin.
Ana...
Ağabey...
Amca...

Ne garip, değil mi?
Ana dedin mi...
Can demekti bir vakit.
Şimdi...
Kim güvenebilir?

Ana yaşamak.
Ana umut.
Ana...
her şey.

Ama sen, narinim...
Her ana... ana değil.
Söylemediler mi?

Ağabey...
Deriz ya can yarısı...
Omuz...
Siper...

Sen yanlış abiye sarıldın be gülüm...
Senin abin...
Kurt değil...
Çakal bile değilmiş.

Amcanı...
Hiç anmayalım.
Dil kesilir.
Can yanar.

Işıklar sönmüş ülkede...
Bekleriz...
Nefesimiz olmuş nefesin...

Dakika...
Saniye...
Ümidimiz sönük...

Senin minicik bedenin...
Çuvala konmuş...
Bilmiyorsun...

Kalmamış yer o büyük kalbine...
Parçalamışlar...
Seninle birlikte
Bizim yüreğimizi de.

Sonra...
Saldılar nehre seni...
Üstüne taş...
Üstüne sus...
Üstüne utanç.

Allah’ım...
Al onu yanına...
Cennet’ine koy.

Kız çocuklarını sever peygamberimiz...
Bilirim...
Sen şimdi onlardansın narinim...
Meleksin artık.

Hayallerin...
Düşlerin...
Bizimle,
Bu uğursuz ülkenin üstünde.

Cennet’in çocukları
el uzatıyor.
Ürkek,
Utanır gibi.
Kırılmış bir dal gibi.

Ama yine de...
Bir ışık yanıyor.
Karanlığın ortasında.

Senin narin nurunla,
narinim...