NANKÖR KEDİ Şiiri - Hakiki Kabakçı

NANKÖR KEDİ Bacağıma gelerek sürtünüp sırnaşarak Miyavlayıp durdular sizi sizi gidiler Hoşgörü karşısında hadlerini aşarak Hep aslına döndüler onlar nankör kediler İnsanı en çok üzen, onca emeğe yazık Kediden kalan tek şey, yüzümdeki şu çizik Onların fıtratı bu, cibilliyeti bozuk Nankörlük abidesi sizi gidi adiler Mayışarak yatarken onlar soba başında Köpeklere yer verdik evin ta en dışında Onları yarıştırsak bir dostluk yarışında İtler onlardan bin kez bizlere dost idiler Onlara kanat olduk, yağmur kar yağdırmadık Sokaklarda başı boş itlere boğdurmadık Asla burunlarını çöplere değdirmedik Başköşeye oturttuk elimizden yediler Sıcak yeri bulunca kıvrılacak yatacak Başını okşayınca sana pati atacak Dökülen kıllarıyla yatak yorgan batacak Dışkın ilaç deyince biz gömelim dediler Hakiki Kabakçı