Nal bant Memo Şiiri - Cemal Şener

Köyümüzün Öküzlerini
Nallardı
Güler yüzlü ve
Sevgi dolu iyi bir adamdı

Nalbant Memo
Bir Anadolu’ydu
Köy hayatı onun için
bitmeyen bir sevdaydı

kimi zaman ırgat olurdu
kimi zaman esnaftı
Her hâlinden belli ederdi
Çünkü O bir merhametli insandı

Demirin ateşle buluştuğu yerde
Alın teriyle konuşurdu
kızgın nalını suya salınca
Buhardan kıvrılan duman
Madımağın kokusu gibi çıkardı

Memo emminin nalladığı
Atlar çifte koşulurdu
Her öküz tarlada Herk olurdu
Ayak izleri Hakostan belli olurdu

Sabah erkenden kalkardı
Neşe içinde
Güneşe bile selam verirdi
Örsün başında çekiciyle
Türkmen eline
Sanki türküler söylerdi

Köyün çocukları
Memo emmisini severdi
Yorgun elleri nasırlıydı
Ama genede
kalbi pamuk gibiydi
Memo emmim
Hep Böyle yürekliydi

Yoktu Şehir özentisi
Tapmazdı mala mülke
Etmezdi dünyada varlığa tamah
Bir çift öküzü vardı
İki tahta bir kaç tabah
Ona yeterdi hem vallah
Hemde billah

Nalbant Memo emmi
Bir devrin hatırasıydı
Gidenlerle birlikte çekip gitti
Cemal Şener'in
Bu alemde ufacık bir anısıydı

Örsün ve çekicin yankısı kaldı
Kulaklarımda
Şimdi Aklıma takıldı
Fırfırımın Kabara mıhları
Memo Emminin
Ağaç çantasında