Nafile Şiiri - Güven Tekin

​Benim sonum hiç iyi değil,
Artık ne desem ne yapsam nafile.
Şanssızlık yakamı bırakmıyor;
Bir şey düzelirken bir diğeri başlıyor.

​Gelen gün gideni aratır oldu,
Açmadan kurudu gönlümün gülü.
Umutlar tükendi, bitti içimde;
Felek her taraftan yolumu bağlar.

​Düşenin elinden tutan olmuyor,
Derdimi söylesem kimse duymuyor.
Şu yalan dünyada yüzüm gülmüyor,
Talihim tersine dönmüş gidiyor.

​Bir kapı kapansa bini ardında,
Kaldım bu dertlerin garip yurdunda.
Gözümün yaşları sel oldu bende,
Yüreğin yangını sönmek bilmiyor.

​Nereye el atsam kalıyor elde,
Dolaştım durdum ben gurbet ellerde.
Bir parça huzurun adı yok dilde;
Çırpınıp durduğum her şey nafile.

​Yoruldum dünyanın bitmez işinden,
Çileler ayrılmaz oldu peşimden.
Eser kalmadı hiç o eski benden;
Bir enkaz gibiyim, yıkık ve viran.

​Sabır taşı çatladı, kalmadı mecal,
Karardı ufkumda en son ihtimal.
Kaderin elinde savrulan bir dal
Gibi buralarda kalmışım yalnız.

​Bir yanım düzelse öbürü çöker,
Gönlüm her nefeste bir kahır çeker.
Alnıma yazılan bu kara yazı
Silinmez üstümden, gitmez nafile.

​Son sitemim olsun şu yalan yere,
Döndüm gözü yaşlı, kurumuş nere.
Feryadım ulaştı gökteki yâre;
Duyulmaz sesim de, haykırsam nafile.

​Güven der, bitmiyor ömrün çilesi,
Kesildi içimde hayatın sesi.
Koptu kopacak bağın son halkası;
Bu dipsiz kuyudan çıksam nafile.