Mutluyum,insan Kalabilirsem

Hata yapan, düşen,
yeniden ayağa kalkmaya çalışan…
Seven, kırılan;
bazen susan, bazen taşan.
Kimi zaman yollarını toplumdan ayıran,
ama bir tek Rabbinin yolundan ayrılmayan.
Güçlüye değil,
yalnızca Yaradan’a sırtını yaslayıp
boynunu eğen.
Yaşamanın zorladığı bedeninde,
kırıldığı yerdeki acıyı içine gömen.
Güçlü olduğu kadar yorulabilen,
umut ettiği kadar vazgeçmeyi de düşünen.
İnsan olmak tam da bu zaten:
eksik ama gerçek,
kırılgan ama değerli.
Bir insanım.
Buradayım.
Ne dinimle, ne ırkımla…
Dış görünüşümle farklı olsam da
ruhumu görebilmeni isterdim.
İnsanım ben.
Mazlumun yanında durmak,
bir taraf seçmek değildir;
onurlu yanım,
dik duruşumdur.
İnsan olmaktır.
Güce yaslanmam,
kalabalığa sığınmam.
Hakkın sessiz kaldığı yerde
ben ses olurum.
Kimliğimle değil,
merhametimle varım.
Ne adım önemli,
ne ismim.
Bir can inciniyorsa,
orada olurum.
Mazlumun yanında.
Zulme karşı.
İnsanın olduğunu unutma.