Mutlak Sıfırın Mimarisi Şiiri - Ali Sinkay

Kuzeyin solgun alnında uyanıyor altıgen mermer,
Sıfırın altındaki o mutlak, o saydam sessizlikte.
Burada ne kanın sıcaklığı var, ne tutkulu nefesler,
Sadece kristaller büyüyor, o pürüzsüz genişlikte.

Mıknatıs fırtınaları yeşile boyarken kutup göklerini,
Bir dev buzul, dağların omzunu törpülüyor milim milim.
Sildi yeryüzü hafızasından bütün bahar renklerini,
İçine hapsedilmiş çağlarla kımıldıyor bu sağır iklim.

Burada hüzün barınmaz, veda sızmaz bu çatlaklardan,
Işık sadece kırılır, dönüşür ihtişamlı bir prizmaya.
İnsana dair ne varsa silinir bu beyaz ufuklardan,
Yerçekimi bile boyun eğer, göğe yükselen bu ayaza.

Bir damla suyun milyar yıllık sabrıdır bu yürüyüş,
Ne bir aşk arar kendine, ne de ilahi bir sığınak.
Kusursuz bir sessizlikle tamamlanır o ağır bükülüş,
Kâinatın en hissiz, en berrak, en görkemli aynası bak.