Mutlak Hüküm Şiiri - Sadık Kocabaş

MUTLAK HÜKÜM

Gel ey akıl putuna mağrur olan can
Ten dediğin bir emanet, bilesin
Mülkün sahibi çekince o an
Kendi adını dahi silesin

Bak şu bakımevi bir ibret yurdu
Orada duruyor bedenin merdi
Lakin ruh gidince akıl mı kaldı?
Etten bir sarayda, dilsiz kalesin

Beyin yerindedir, hücreler tamam
Neden tanımazsın evladın, imam?
Demek ki ruh imiş asıl ihtişam
Sahibi gidince, boş bir çilesin

Deist olan der ki: "Dünya bir saat"
Ateist der: "Madde, sonsuz bir hayat"
Bak da gör orda, hepsi de bayat
Ruhsuz bedenle, kurumuş dalsın

Ölen hayvan imiş, canlar hiç ölmez
Hakk'ın tasarrufu akılla dolmaz
İkrarı olmayan bu sırrı bilmez
Karanlık ufkunda, sönmüş şulesin

Kadın; anadır Ana, nurun madeni
Ona "can" demeyin, yakar gideni
Ruhun otağıdır, korur bedeni
Sırrı görmez isen, paslı kölesin

Şah damarından da yakındır sana
Lakin perde inmiş şuursuz cana
Ruhunla bakmazsan asıl cihana
Kendi zindanında, dertli nalesin (iniltisin)

Kalemsiz Şair'im, Hak kapısında
Sırrı ara ruhun her yapısında
Yazılıdır bu kural, can tapusunda
Mürşide ermezsen, savrulan yelesin
𝒦𝒶𝓁ℯ𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇