Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şair değilim olmak yolunda çabalayanım sadece.Sözlerim yüreğimin kanı ellerimden sızan.Gözlerim değil gören hiç bir zaman.Böyle de mutlu olabilir mi insan bilmiyorum; öğreniyorum sadece.
Yaşamak için ömrüm ankara da başlamış,hala devam ediyor eksilerek.Bilmiyorum gerçekten yarın bizlere neler getirecek.
