Dünyayı kim değiştirmiş
biz yaşamak zorundayız içinde isek
insanın kalbide bir gün
tökezler karşındaki kişi seversin
hüzün görüyorum gözlerinde
üzülüyor musun bilemem
yanımda bile olmadan ağlama
yüreğimde umutlarım var benim
deniz aşırı giden
beni tek başıma bırakan
bir gün sende
hatanı anlayacaksın
birisi daha yanlış yapacak
bana dönmek isteyeceksin
ben çoktan döndüm şiirime
içimdeki sende öldü evet
ilk bakışma anı var ya
bir bitkinlik süreci
kıyılar karanlıklar içinde
dalgalar gelir çekilir sular ve
sen susar ben susarım
bir çift laf aklıma gelir
gözlerine bir anlam vermek isterdim
belki bana o gözlerle bakmadın
o gözler hep telaşlıydı
günler yeniden başlar mı bilinmez
seni ilk göz ağrımsın dedim
sen bilmesen de öyle kalacaksın
İstanbul ne ise
sende benim için öylesin
bazen ulaşılamaz
bazen ise kolay ulaşılabilen
ama vazgeçilemeyensin
gecede yürümek sabaha karşı
ne kötü bir gece bugün
hiç uykum yok yine
hayat beni acayip yordu
neymiş seviyorlarmış
o kadar yalnız bir kalp ki
benimkisi
Kendimi nasıl yazacağımı bilemiyorum
kendimle yüzleşemedim bu yaşıma
belki de kimse beni sevdiği kadar
kendime inanmıyor ve sevmiyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!