Ben şiir defterimi kapatıyorum,tükenmez kalem cebime akmış her yanım mürekkep kokuyor,yüzüm gözüm leke olmuş gözyaşım mavi akıyor ve yanağımda nehir mürekkep, hangi aşkı unutturur ki mektep,okuyup durdum yazmaktan vazgeçerek, yükün sırtımda heybesi,gönül merkep.
Mavi nehir denizlere karışır,sanki zehir genizlere karışır,kurur gider ve izlere karışır,yatağında rengi durur mürekkep.
Seni yazmaz artık tükenir kalem,düşünür dururum yıkılır kale'm,artık ne sen konuş dilim,ne sen yaz el,sanma unutulur gönül, lemyezel.
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Devamını Oku
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta