Münhal Sancılar Şiiri - Ayşe Uçar

anlatamazsın kendini bazen
dilin kaba kıvrımlarında eğiliğir büğülür sözler
yutkunursun düğüm düğüm düğümlenir boğazın
kısrak bir hengamenin içinde büyüdükçe büyür
zihnindeki kör olasıca k a m b u r

sadece anlaşılmaktır derdin
yoktur başka amacın yoktur başka isteğin
ama nafile yine de inançla istekle direnirsin
ısrarla gözlerinle bakışlarınla dilindeki geda ağıtla
ama fasaryadır çilelerin boşunadır azmin
limoni dilinin kısır kıyımlarından
kör kurşunlarla vururlar seni
yağmursuz toprak meyvesiz ağaç gibi
dalar gidersin uzaklara
çatlar çatlar kurursun
eğiliğir büğülür sözler
dudağının ucunda

kıvranma boşa
anlaşılmazsın bazen
anlaşılmak istedikçe batarsın derinlere
boğulur nefesin naçar kalır dilin
sözlerinse kifayetsiz
sızınsa kansız

kederin boz bulanık suların içinde
dipsiz bir hengamenin ortasında
büyüdükçe büyür zihnindeki
ayağı köstekli k a m b u r
s o n r a
diline çift çift vurulur kilitli zincirler
karşındakine bakıp bakıp dona kalırsın
sus kalkanlarının arkasına saklanır
damla damla yaşlarla akarsın
dimağının paslı
kurnasında
tıpırtılar
ordusu
v
e
o tıpırtıların görkemli yürüyüşünün içinde
küçüldükçe küçülürsün nokta olur koskoca dünyan
anlatamazsın
anlatamazsın çabalama
boşa çırpınma
yeter! yeter!
yorma kendini
münhal sancılar sararken fersude bedenini
söz yumağının içinde kaybedersin
s e n s e n i

22022026