Sert bir yankı koptu boşlukta, soğuk ve kesin,
Bir anahtar döndü içimde, kırıldı hevesin.
Yüzüme kapanan o kapı, son bakışındı senin,
Sırtını döndüğün yer, benim mezarım artık.
Adımların sokakta ritmik bir veda bestesi,
Uzaklaştıkça eksiliyor ciğerimin nefesi.
Bir adam gidiyor, ardında bir enkaz gölgesi,
Bakakaldığım o eşik, son durağım artık.
Ellerim boşlukta asılı, dokunduğun her yer ayaz,
Sana söyleyemediklerim dilimde simsiyah bir niyaz.
Gittin ya, ne bahar kaldı gönlümde ne beyaz,
Gözlerimin yeşili , hüznün karası artık.
Şimdi bu ev, dört duvar değil, bir dilsiz şahit,
Mutfaktaki iki fincan, kırılmış birer akit.
Sen yollara revan, bende durdu vakit,
Yüreğim, sönmeyen bir yangın yeri artık.
Kayıt Tarihi : 8.2.2026 21:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!