Bir akşam güneşin batışıyla
Yelken açarken yalnızlığa
Biterken kızıl ışığı dünyanın
Uyanıyorum……
Arıyorum, mazide geçen günleri
Her zaman içten ve şefkatle köpürür sineleri
Dökülür gönüllerimize sanki göklerin merhameti
Ne zaman kırılsak, dökülsek, tükensek
Sıcacık kucağında huzurla dolarız, sarar bizi şefkati
Ne evladın vefasızlığı, ne çektiği çileler
Damla damla bir yağmur süzülür
Yeşil dalların arasından
Işığı alarak her damla
Kadehlerime ışık doldurur
İki anı birbirine bağlayan zamandan
Gül bir damla gözyaşı
Gül bir aşığın teri olur
Anlatılmaz bazen kor olur
Yüreklerden yüreklere
Nice alev alev aşklar götürür
hayat denen rüyada hayal gibiyiz
ürkerek basıyor yerlere ayaklarımız
ufkun ötesinde bir bulut gibi
yağmur olup yağsak ta nafile
yalnızız
Sen ne kadar uzak olsan da bana
Ben hep yakındım sana
Uzayan caddelerinde yürüdüm
Gecelerinde ağladım, duymadın
O hüzün dolu saatler içinde
Şarkılar söyledim,türküler söyledim
Üstümde kurşuni bir gök
Arkamda koyu mavi deniz
Önümde sessizliğe bürünmüş şehir
Sana geliyorum
Sendedir değeri bilinmez inciler
Gönül bir sancıyla uyanırsa şafağa doğru
Atlılar geçiyordur dörtnala pencerelerden
Bu ses kulaklarımda çoğalarak
Uzun bir yolculuğa çıkar uykulardan
Rüzgar çerçevelerle asılır duvarlara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!