Müflis-i Hal Şiiri - Aydın Duran

Müflis-i Hâl

Sabrı harda, şükrü darda buldum ben
Yandım korda, nârı harda buldum ben
Başa döndüm vuslata erdim derken
Kendimi bir garip yerde buldum ben

Çileye daldım erlik davasında
Zahmet kuşandım derviş hırkasında
Erken demir aldım aşk deryasında
Vuslatı bir kırık salda buldum ben

Leyli bülbüldü, asude bir güldü
El attı bağıma ,yaprağım dürdü
Kolumu budadı, kanadım kırdı
Yurdumu bir kuru dalda buldum ben

Kendime bir selalık ömür biçtim
Yoldan dönmemeye yeminler içtim
Ölümde neymiş, ben ki yardan geçtim
Gönlümü bir garip halda buldum ben

Gayrı gelmesin gelen, gitme vakti
Bozdum ben onunla ettiğim ahdi
Böyleymiş diyerek ademin bahtı
Dilimi dağlanan tavda buldum ben

Ne melun illetmiş bu ,ne de arsız
Düşüp gittim bir yeise umarsız
Konup göçerken tatsız ve baharsız
Kendimi damsız bir handa buldum ben

Öyle olmaz deme, oldu efendi
Bir çıngı ateş, bir orduyu yendi
Feleğin çangalı alemin fendi
Nefsimi tuttum,şerde buldum ben

Kâyeoğlu deme ki çilen zordur
Eğdirme hiç başını, yerden kaldır
El Hak seni de bir yaradan vardır
Ukbanı bir olan Yâr’da buldun sen…

(Aydın Duran)