Elif gibi..
hep dik başlıydı kederim,
Lakin vav gibi boynu bükük kaldı cümlelerim,
İlgisiz alakasız kalmıștı şiirlerim,
Feryadımla aydınlandı ayın karanlığı, geceleri hiç sabah edemedim...
Ama'larımı astılar korkudan,
keşke'lerimi tozlu raflardan çıkardılar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta