Geçer dediklerimin içinde geçmezliğinle kaldın. Şimdi yokluğunun duvarlarına şafak karalıyorum. Vurduğum her çentik beni bir adım daha sana yakınlaştırıyor. Öyle sen dolup, böyle boşlukta kalmayı sindirmeye çabalarken, sensiz geçen günlerimi sen varmış gibi yaşıyorum. Sen gidiyorsun. Gidişine tanık oluyoruz. Şahitliğim kabul edilmese de, bir zamanlar o da sevmişti diyebiliyorum. Senden izinsiz bir resmini delil sunarak aşkın mahkemesine...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta