Misafir Şiiri - Ahmet Levent Alkan

kan izlerinin son yolcusu evler
gözler kıskanlığı sürükler peşinde
içinde soğuktan arta kalan bedenlerle çaresizlik
terkedildik işte yanan yüreklerimizle sonuna kadar
sokaklar ıssızlığa kanar
baykuşlar terkedilmiş bacalarda oynar
salıncaklar ocaklar gömüt sümbülleri soldurur evleri
sevileri çizer delimsek rüzgarlarda aşk
şavk umutlara düşerdi
büyürdü yarınların karanlıkları harabatta
şubatta kırağıları emzirilirdi aralıkların
kurtların kürkleri kuşların tüyleri yazların kışları
kargışları olurdu geçmişin kuyusundan kovamıza dolan
yalan takmış süngüsüne ihanetler
namertler gizlenirdi koşullu doğruluğa
kusursuzluğa vekilse bir sarraf
tuhaf bahsızlıklarda açar güller
eller iyiliklerini uzatsa toprakta havaya
semaya nurlar sıçratsa
yarasa çığlığına açıktır ancak dehlizler
yeisler sefalet damıtırken lambalarda
mangallarda Gül ve Şengül yüreği
yeleği yulaf elleri hamurdur çobanların yaraya
ağlaya ağlaya bulurlar samanlıkta iğnelerini
imbiklerini süzerler bir kuytuda
yoklukda varlık yazan defterleri
kimsesizlikleri tebessümler hevesinde
sesinde, ağlayışında, seğirtişinde arar dostun