Minnet etmem asla Şiiri - Kemal Tekir

Minnet etmem

Minnet etmem ben haddini bilmeze,
Mağrurluk taslayan kibirlilere.
Doğru bilddiğimi söylerim mertçe,
Yazarım ben gerçekleri yürekçe.

Tamahım yok,mala,mülke,
paraya,
Amaç değil araç bana onlarda.
Minnet etmem, sözde şeyhe,şıhlara,
Eyvallahım yoktur süslümanlara.

Minnet etmem aklını kiraya verene,
Sorgulamaktan kaçıp biat edene.
Hakikat varken eğilen gölgelere,
Boyun eğmem putlaştırılmış fikirlere.

Ahlak derim; çıkar ile eğilmez,
Vicdan susarsa insanlık dirilmez.
Adalet terazim şaşmaz hiçbir yana,
Kul hakkı geçmez benim meydanıma.

Etik olan; güçlünün değil haklının,
Yanında durmaktır mazlum halkının.
Rant sofralarına oturmam asla,
Temiz kalmak varken kirli pazarda.

Felsefem hür düşünce, özgür akıldır,
Dogmalar içinde kalmak esarettir.
Sokrates misali içerim baldıranı,
Yeter ki susturmasınlar hakikatimi.

Siyaset dediğin halka hizmetse,
Başım üstüne; değilse zilletse.
Saltanat süren korku düzenine,
Bir çift sözüm var: boyun eğmem yine.

Vicdanım mahkeme, yargıcım özümdür,
Rütbem insanlık, kimliğim sözüm dür.
Kalemim namusum, eğilmez hiçbir güce,
Minnet etmem ben sahte yüceliğe.

Minnet etmem aklını askıya alana,
Vicdanını susturup çıkarla dolana.
İnsan olmak varken rol kesenlere,
Hakikati eğip büken dillere.

Ahlak benim içimde yanan kandildir,
Karanlık çağlarda tek rehberimdir.
Kimse görmese de yanlış yanlıştır,
Doğru, alkışsız da olsa doğrudur.

Vicdan; mahkeme, hâkim ve yasadır,
Onun sustuğu yer çürüme sahasıdır.
Bir lokma haramla büyüyen saltanat,
Çöküşü içinde taşır her saat.

Felsefem hür akıl, erdemli yaşamdır,
İnsanı yücelten alın teri, emektir.
Kendini bilmektir bütün yolculuk,
Ne kibir kalır o vakit ne kulluk.

Eğilmem güç diye parlatılanlara,
Haklıyı susturup suçlu olanlara.
Adalet mülkün temeli der atalar,
Temel çürürse yıkılır saraylar.

Benim zenginliğim temiz yürektir,
Özgür düşüncem en büyük servetimdir.
Bir çift hakikat yeter miras bana,
Minnet etmem sahte taç taşıyana.

Kemal Tekir
Halkın Hak kın sesi