Minik Serçe Şiiri - Özer Özgenç

Güneş veya ay doğarken yaradının hikmetiyle,

Sevinirken aydınlık verecek güneşim diye bir anne,

Bir güneş batıyordu yine uzaklarda bir yerde,

Sonra bir ay doğuyordu gecede ve bir anne evladına ağlıyordu.

Bilemez bazen insan varlığın kıymetini yokluk olmadan,

Sancısını çekmiş annem daha ben var olmadan.

Kurmaya çalıştığı düzen aslında benim dünyammış,

Sabırlar göstermiş ona karşı isyankar olduğum her an.

Dallardan aşağıya yavru bir kuşun yuvası yuvarlandığında,

Minik serçenin haykırışlarını duyduğumda kopan patırtıda,

Hatırladımki bende böyle seslenirdim takıldığımda dallara,

Yavrusu uğruna kendi dertlerinden sıyrılabilen kutsallığa.

Zayıflığına aldırmazdı işte onun yürekten inanısı,

Öylesine kuvvetliydi ki kolları,kanatları.

Yuvalar dağılmasın diye sabırlarla boğuşan bir anne,

Aldı götürdü minik serçesini oralardan uzaklara...