Öyle dizelerden tat aldım ki;
Ne rengi gözlerindendi, ne de feri.
Hayır, hayır. Öyle sanmıştım ama,
Ne köhne bir tabuta girdim,
Ne de püskü bir kefene, aşk katil değilmiş.
Sen sevilmeyi sevmiştin belki de.
Mutsuzum çünkü;
Ya beni mutlu edecek şeyleri
Bilemeyecek kadar uyuştum
Ya da kanadığımı hissedecek kadar
Farkındayım, yokluğundayım hiçliğin.
İçimizden biri kahraman mı olacak?
İkimizin sesi mi var birimize karşın? Hayır.
İkimiz de öleceğiz yaşlanamadan
Çünkü kanser kokuyor bu dünya.
Nefes aldığına pişman mısın?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!