Mezar taşı Şiiri - Zuzu Şiir Kadın

1
Bir veda vardı adında, ben geç fark ettim,
Giderken arkasına bakmayanların yüzü gibiydin.
Sevdim, ama sevilmek bana uğramadı hiç,
Kıymet bilmeyen ellerinde eskidi kalbim.
2
Ölüm dedikleri şey bazen nefes alırken olur,
Yanında olup yok sayılmaktır en ağır son.
Ben senin hayatında bir cümle bile olamazken,
Sen benim içimde koskoca bir ağıttın.
3
Hasret dediler, ama bu bildiğin özlem değil,
Bu, geri gelmeyeceğini bile bile beklemek.
Her gün biraz daha eksildim kendimden,
Sen çoğaldın başkalarının gülüşlerinde.
4
Keder omzuma çöktü, sustum, kimse duymadı,
Acı dediğin şey konuşunca hafiflerdi belki.
Ama ben anlatacak kimse bulamadım,
Çünkü sevilmeyenlerin sesi hep yarım kalır.
5
Bir gün gidersen diye değil,
Gittiğini bile bana söylemediğin için öldüm.
Ardında bıraktığın boşluk değil canımı yakan,
O boşluğu doldurmaya çalışmam oldu.
6
Kıymet bilmeyen kalplere emanet ettim kendimi,
En büyük hatam buydu, geç anladım.
Sevgi sandığım şey suskun bir ihanetti,
Ve ben buna bile “sabır” dedim.
7
Ağıtım sensin şimdi,
Adın geçince içimde bir şeyler yıkılıyor.
Yaşamak dediğin, alışmaksa eğer,
Ben sensizliğe bile alışamadım.
8
Ölüm bazen toprak altında değil,
Birinin gözünde hiç olmamaktır.
Ben senin dünyanda çoktan ölmüşüm,
Bunu öğrenmek en geç gelen acıydı.
9
Ayrılık dedikleri iki kişinin gitmesi değilmiş,
Biri kalır, biri unuturmuş.
Ben kalan oldum, sen unutan,
İşte en adaletsiz veda böyle olurmuş.
10
Şimdi bu şiir bir mezar taşı gibi dursun,
Üzerinde adın yazmasın ama herkes bilsin.
Çünkü bazı acılar kime ait olduğunu fısıldar,
Ve bazı sevgiler… hiç sevilmeden biterr